W jaki sposób był ustalany wskaźnik referencyjny WIBOR?

WIBOR, czyli Warsaw Interbank Offered Rate, jest wskaźnikiem referencyjnym stopy procentowej, po jakiej banki deklarują gotowość udzielania pożyczek innym bankom na określony czas. O tym jak aktualnie ustalany jest wskaźnik WIBOR, szczegółowo piszemy w poprzednim artykule. Warto jednak również zapoznać się z tym, jak na przestrzeni lat zmieniały się zasady jego ustalania oraz jakie czynniki faktycznie wpływały na kształtowanie tego wskaźnika.

Historia wskaźnika WIBOR w Polsce sięga lat 90, kiedy to został wprowadzony jako odpowiednik zagranicznych stawek referencyjnych, takich jak LIBOR czy EURIBOR. Wówczas administratorem wskaźnika WIBOR było Stowarzyszenie Rynków Finansowych ACI Polska. W związku z unijnym rozporządzeniem BMR nastąpiła istotna zmiana w tym zakresie i w 2017 r. rolę administratora WIBOR-u przejęła GPW Benchmark S.A. należąca do Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie. 

Ideą wprowadzenia nowych, rozbudowanych rozwiązań oznaczania wskaźnika referencyjnego WIBOR było to, aby opierał się na faktach i rynku. Niestety, tak jak opisywaliśmy w poprzednim artykule, dalej wskazuje się, że WIBOR nie odzwierciedla rzeczywistych kosztów pozyskania pieniądza na rynku.

W tym miejscu należy podkreślić, iż przed wejściem w życie unijnego rozporządzenia BMR, zgłoszenia banków miały tylko charakter deklaratywny, a nie oparty na rzeczywistych transakcjach zawartych wcześniej na rynku. Choć regulamin fixingu stawek referencyjnych Stowarzyszenia Rynków Finansowych ACI Polska, przewidywał obowiązek zawarcia transakcji potwierdzającej zgłoszoną stopę (w określonym czasie i kwocie), to w praktyce nie było żadnego realnego mechanizmu egzekwowania tego obowiązku.

WIBOR nie był i nie jest wskaźnikiem stałym, a na jego zmienność wpływa przez lata szereg czynników ekonomicznych, rynkowych i regulacyjnych. Zmiany wysokości wskaźnika WIBOR odzwierciedlają decyzje Rady Polityki Pieniężnej, która kształtując poziom stóp procentowych, uwzględnia zarówno czynniki krajowe, jak i te międzynarodowe np. pandemia czy inflacja.

Zrozumienie mechanizmu ustalania wskaźnika WIBOR może mieć kluczowe znaczenie dla osób, które zawierały umowy kredytowe ze zmiennym oprocentowaniem opartym o ten wskaźnik, zwłaszcza w kontekście analizy klauzul abuzywnych i potencjalnych roszczeń wobec banków.

Autor aplikantka radcowska Natasza Dziągwa.

Może cię również zainteresować:

Spory dotyczące kredytów frankowych wciąż należą do jednych z najczęściej rozpatrywanych spraw trafiających do wydziałów cywilnych sądów. Kredytobiorcy decydują się na dochodzenie swoich praw przed sądami, kwestionując abuzywne postanowienia umowne i dążąc do stwierdzenia nieważności umowy. Nieważność umowy umożliwia zaś odzyskanie środków wpłaconych...

Więcej

Duże zmiany w sprawach frankowych są już coraz bliżej. Projekt tzw. ustawy frankowej zakłada pakiet rozwiązań mających na celu przyspieszenie i usprawnienie rozpatrywania przez sądy spraw dotyczących kredytów i pożyczek denominowanych i indeksowanych do waluty franka szwajcarskiego. Ustawa ma zatem odciążyć sądy i...

Więcej

Zarys sprawy Klienci zawarli umowę kredytu powiązanego z kursem CHF z dawnym Eurobankiem, wchłoniętym przez Millennium Bank S.A., która zwierała szereg klauzul niedozwolonych. Umowa została zakwestionowana, bank nie uznał argumentacji na etapie przedsądowym, więc sprawa trafiła przed oblicze sądu okręgowego, który miał rozpoznać,...

Więcej